Bütün dünyaya ibret timsalidir Çanakkale,   Uygar denilen ülkeler saldırmıştı bizlere, Mürekkep yerine kanla yazıldı o büyük de destan, Şehit düşen Mehmetçiğin dünya ve ahiret defterine.     Aç yamyamlar gibi saldırdılar her yerden, Aslanlar gibi duran Mehmetçiğin üzerine, Gözlerinde kin, ağızlarından salyalar akarken yere, Biliyorlardı ki; İslâm’ın son kalesiydi Çanakkale.     Anlayamamışlardı, karşısındaki mukaddes kuvveti, Dünyayı titretecek yalnız bu milleti, Namlunun ucundan cenneti görenlerle, Hangi millet, hangi devlet baş edebilirdi?     Büyük bir tarih yazdın, şehidim Çanakkale’de, Emsali bulunmaz, kahramanlıktı mücadelen, Gökteki melekler dahi imrendi, senin özverine, Seni gömsek asla sığmazsın, kâinatın göbeğine.       Hangi ulusta var yaptığını yapmak? Seni değil 18 Martta anmak, Aldığımız her nefeste ansak da seni. Yine de bir şey yaptık diyemeyiz, ey sevgili!     Şimdi sevinmek, elbette senin hakkın, Bağımsızlık uğrunaydı, bütün savaşın, Bugünkü hürriyetimizi, borçluyuz sana, Her zaman hissedarsın, şehidim bütün dualara.     Mustafa CAYMAZ